Bovenkant van de pagina
Ga direct naar de navigatie
Ga direct naar de content

Verhaal: ron peeters 7

Martius

Een feest om er te lenen

De drempel van de Openbare Bibliotheek was voor de wijkbewoners vaak te hoog. Maar bij Martius kon je bijpraten op vrijdagavond tot je eindelijk aan de beurt was om je leesvoer uit te zoeken...maar het kleine gangetje achter in de winkel door lopen dat was pas leuk!

MARTIUS – 1950

Martius, voor mij als kind was er geen heerlijker winkel in de Kinkerstraat.
Door de linkerdeur van het dubbele winkelpand de kantoorboekhandel in, de oude heer Martius – de oprichter, 85 jaar oud, - loopt er statig rond in zijn zwarte jas en grijze streepjesbroek. Soms helpt hij een klant, maar meestal doet zijn 50-jarige ongehuwde dochter dit. Wanneer ik met mijn moeder in de winkel kom koopt ze zelden iets in dit deel van de winkel. We lopen meestal direct door naar de achterkant, naar de toonbank van de uitleenbibliotheek. Voor 5 cent per week kun je bij Martius een boek lenen. De boeken hebben een zwart-witgemarmerde kartonnen omslag en in witte verf een nummer op de band. Op nummer gerangschikt staan ze in lange rijen in hoge kasten op leners te wachten. In de catalogus staat het soort boek aangegeven met een letter bij de titel , “A” avonturenroman , “W” Wildwestverhaal, “R” Realistische roman, “J” Jongensboek, enz.

Juffrouw Martius geeft soms haar deskundig advies wanneer een nieuwe realistische roman aan de verzameling is toegevoegd. Hoe zachter ze daarbij fluistert hoe meer ze bloost.
Als wij op vrijdagavond bij Martius zijn duurt het vaak een kwartier/twintig minuten voor wij aan de beurt zijn. We zijn niet de enigen die een paar boeken voor het weekend komen lenen. Dat wachten is geen straf voor mij – het geeft me namelijk de kans door een klein gangetje naast de uitleentoonbank naar de winkel in het naastgelegen pand lopen. Daar is het domein van de oudste zoon van Martius: zijn winkel is geen winkel maar een wonderwereld. Hij verkoopt feestartikelen en goochelattributen. Het mooiste van alles zijn de metershoge carnavalskoppen van papiermaché, die aan de muur achter de toonbank hangen. Martius Jr. met zijn langgerekte wat melancholieke gezicht past wonderwel tussen zijn poppen. In zijn deel van de winkel komen niet veel klanten, maar buiten staan vaak kinderen met hun neus tegen het raam gedrukt en in hun ogen een blik van opperste verbazing over de enorme, kleurige mombakkesen.

Het familieimperium Martius is inmiddels verdwenen. Ook de ijzerwarenwinkel die een ander lid van de familie aan de overkant van de straat had.

Ron Peeters, juli 2011.

Reacties (7)

kantoorboekhandel en feestartikelenzaak Martius, Kinkerstraat

Ik ben geboren (1961) en getogen in de Hasebroekstraat, direct achter het dubbele winkelpand van Jansen aan de even zijde van de Kinkerstraat. Jansen verkocht inderdaad ijzerwaren maar ook verf en behang. De families Jansen en Martius waren inderdaad verwant. De meisjesnaam van mevrouw Martius was Jansen. Zij, een stevige vrouw die in de zaak altijd een jasschort droeg, was een zuster van de oude meneer Jansen aan de overkant. Toevallig weet ik dat het echtpaar Jansen - Martius in de Rivierenbuurt woonde, om precies te zijn in het laatste stuk van de Uiterwaardenstraat tussen de Maasstraat en de President Kennedylaan.

In het linker winkelpand van Martius werden kantoorartikelen en wenskaarten verkocht. In een andere reactie wordt het type van meneer Martius als melancholiek omschreven. Mijn ouders gingen wat verder en spraken van een doodgraver. Zijn kleding was bijpassend. Als mijn moeder en ik daar een verjaardagskaart gingen kopen, vroeg meneer Martius met zijn gedragen stem: "Mag het een olijke kaart zijn?".

In het rechterdeel van de zaak ben ik een enkele keer geweest. De mombakkesen vond ik griezelig. Ze waren oud, stoffig, verbleekt en hadden een akelige uitdrukking. Op de website van fotograaf Roel Koning zijn mooie foto's uit de jaren zeventig van de étalage te vinden.

Ooit ging ik naar Martius voor een halvemaanvormig fluitje. Je moest het onder je tong leggen. Andere jongens konden ermee fluiten als een lijster. In het 'feestgedeelte' van de winkel haalde meneer Martius zo'n fluitje te voorschijn. Hij legde het onder zijn tong, demonstreerde het, nam het weer uit zijn mond, deed het in een bruin papieren zakje en gaf het aan mij in ruil voor mijn kwartje (of twee kwartjes). Ik was vies van het fluitje, Heb het dus nooit gebruikt.

Buren van mijn ouders vierden hun bruiloften e.d. in het gebouwtje van de speeltuinvereniging in de Van Speijkstraat. Het bruidspaar placht daar te worden ingehaald met een feestlied. Uiteraard hoorden daar versierde erebogen bij. Die werden aan het begin van de avond gebracht door de droefgeestige meneer Martius.

Rond 1980 is de zaak van Martius opgeheven in verband met sloop van dit deel van de Kinkerstraat. Ik vermoed dat het echtpaar toen al over de zeventig was.

Cees Woortman
,
3 apr 2018,23:56

Re: Re: Re: Feestartikelenwinkel en Kantoorboekhandel Martius-een feest om er te lenen

leo:
Filip Martius:Filip Martius:Het zegt me in zoverre iets, dat ik de door Ron Peeters aangeduide winkel- als rasechte Amsterdammer- onder de naam Martius wel kende in de Kinkerstraat en dus ook de ijzerwarenwinkel aan de overkant. In het verre verleden heb ik de boekhandel/feestwinkeleigenaar wel eens gebeld om te vragen of het familie was, maar daar werd heel afstandelijk op gereageerd. Wel is het zo, dat mijn vader oorspronkelijk getrouwd is geweest met een vrouw uit Oud West en/of hebben miin halfbroers misschien nog wel elders kinderen gehad (ik weet tot nu toe alleen van het bestaan van de op 12 jarige overleden jonge judoka Ron Martius, een zoon van mijn overleden halfbroer Gerard. Fred mijn andere halfbroer is eveneens niet meer in leven. Via stamboomonderzoek heb ik familiebanden met de familie Martius uit de Kinkerstraat echter niet kunnen vinden.Wat wel grappig is: de schrijver van het stuk heet Ron Peeters met 2 x ee, en dat komt volgens mij niet zo veel voor.Hij schrijft dat het Martius-imperium is afgelopen, maar er is m.i. nooit echt sprake geweest van een imperium……In de van Woustraat bestond vroeger een radio-tv-zaak (een hoekpand) met de naam Radio Peeters. Mijn moeder tenniste wel eens met de toenmalige eigenaar Wim Peeters en zijn echtgenot (Neeltje was haar voornaam?), die hadden volgens mij wel een klein imperium. Wellicht is de schrijver Ron Peeters er wel familie van. Ik heb op het stuk gereageerd, ,maar toen ik het had ingevuld stond er op mijn facebookpagina dat ik nu 2x gelinkt ben aan dit artikel, maar het antwoord van mij stond er ook de 2e keer niet bij (waarschijnlijk omdat je eerst moet inloggen via een andere server naar een andere pagina).
Beste mijnheer Martius.
De ijzerwinkel die gelegen was aan de overkant van de feestwinkel is [was] geen naamgenoot de winkel van Martius waar u het over heeft ,daar van was de naam Jansen en werd gerund door vader moeder en zoon Leo.
Ik ben geboren in 1954 in de kinkerstraat op nr 235 ,dus precies naast Martius en die zat op nr 233. onder ons zat toen de winkel van Smit een dameshoeden zaak , en deze zaak is naderhand overgenomen door iemand waar van de achternaam mij even is ontschoten . zijn voornaam was Huub .
deze mijnheer is er een schoenenzaak begonnen onder de naam Valentino en verkocht er uitsluitend schoenen van Italiaanse makelij.
Torn de boel eind jaren 70 gesloopt werd is hij aan de overkant begonnen ter hoogte van slagerij Kema.
u heeft het ook over de naam Peeters waar van u denkt dat er maar weinig van voorkomen, althans met dubbel EE, ik kan u vertelen dat er duizenden familie,s zijn met dubbel EE
Mvg
Leo

Nou, toch weer iets bijgeleerd Leo......thanks......

Filip Martius
,
27 jul 2012,23:12

Re: Re: Feestartikelenwinkel en Kantoorboekhandel Martius-een feest om er te lenen

Filip Martius:
Filip Martius:Het zegt me in zoverre iets, dat ik de door Ron Peeters aangeduide winkel- als rasechte Amsterdammer- onder de naam Martius wel kende in de Kinkerstraat en dus ook de ijzerwarenwinkel aan de overkant. In het verre verleden heb ik de boekhandel/feestwinkeleigenaar wel eens gebeld om te vragen of het familie was, maar daar werd heel afstandelijk op gereageerd. Wel is het zo, dat mijn vader oorspronkelijk getrouwd is geweest met een vrouw uit Oud West en/of hebben miin halfbroers misschien nog wel elders kinderen gehad (ik weet tot nu toe alleen van het bestaan van de op 12 jarige overleden jonge judoka Ron Martius, een zoon van mijn overleden halfbroer Gerard. Fred mijn andere halfbroer is eveneens niet meer in leven. Via stamboomonderzoek heb ik familiebanden met de familie Martius uit de Kinkerstraat echter niet kunnen vinden.Wat wel grappig is: de schrijver van het stuk heet Ron Peeters met 2 x ee, en dat komt volgens mij niet zo veel voor.Hij schrijft dat het Martius-imperium is afgelopen, maar er is m.i. nooit echt sprake geweest van een imperium……In de van Woustraat bestond vroeger een radio-tv-zaak (een hoekpand) met de naam Radio Peeters. Mijn moeder tenniste wel eens met de toenmalige eigenaar Wim Peeters en zijn echtgenot (Neeltje was haar voornaam?), die hadden volgens mij wel een klein imperium. Wellicht is de schrijver Ron Peeters er wel familie van. Ik heb op het stuk gereageerd, ,maar toen ik het had ingevuld stond er op mijn facebookpagina dat ik nu 2x gelinkt ben aan dit artikel, maar het antwoord van mij stond er ook de 2e keer niet bij (waarschijnlijk omdat je eerst moet inloggen via een andere server naar een andere pagina).

Beste mijnheer Martius.
De ijzerwinkel die gelegen was aan de overkant van de feestwinkel is [was] geen naamgenoot de winkel van Martius waar u het over heeft ,daar van was de naam Jansen en werd gerund door vader moeder en zoon Leo.
Ik ben geboren in 1954 in de kinkerstraat op nr 235 ,dus precies naast Martius en die zat op nr 233. onder ons zat toen de winkel van Smit een dameshoeden zaak , en deze zaak is naderhand overgenomen door iemand waar van de achternaam mij even is ontschoten . zijn voornaam was Huub .
deze mijnheer is er een schoenenzaak begonnen onder de naam Valentino en verkocht er uitsluitend schoenen van Italiaanse makelij.
Torn de boel eind jaren 70 gesloopt werd is hij aan de overkant begonnen ter hoogte van slagerij Kema.
u heeft het ook over de naam Peeters waar van u denkt dat er maar weinig van voorkomen, althans met dubbel EE, ik kan u vertelen dat er duizenden familie,s zijn met dubbel EE
Mvg
Leo

leo
,
7 mei 2012,1:39

naam Martius

Ik ben op zoek naar Louisa Martius, geboren 1796 te Stralsund, met haar echtgenoot en reizend kunstenaar Wilhelm Hart, rond 1810 naarNederland/Belgie gekomen. Zou iemand me verder kunnen helpen?
vr. gr. inge

Inge Klumper
,
11 feb 2012,15:36

Martius- een feest om er te lenen......

Inmiddels gezien, dat mijn reactie op dit artikel er nu wel op staat, dus ik zal wel iets fout aangeklikt hebben. De groei van het "nieuwe" imperium is dus nu hiermee ingezet.....hahaha....., immers er zijn weer Martius-nazaten in aantocht en die zullen zich wellicht bezig gaan houden met geavanceerdere internet-activiteiten, waar mijn kennis uiteindelijk toch te kort schiet.

Filip Martius
,
9 okt 2011,17:11

Re: Feestartikelenwinkel en Kantoorboekhandel Martius-een feest om er te lenen

Filip Martius:
Het zegt me in zoverre iets, dat ik de door Ron Peeters aangeduide winkel- als rasechte Amsterdammer- onder de naam Martius wel kende in de Kinkerstraat en dus ook de ijzerwarenwinkel aan de overkant. In het verre verleden heb ik de boekhandel/feestwinkeleigenaar wel eens gebeld om te vragen of het familie was, maar daar werd heel afstandelijk op gereageerd. Wel is het zo, dat mijn vader oorspronkelijk getrouwd is geweest met een vrouw uit Oud West en/of hebben miin halfbroers misschien nog wel elders kinderen gehad (ik weet tot nu toe alleen van het bestaan van de op 12 jarige overleden jonge judoka Ron Martius, een zoon van mijn overleden halfbroer Gerard. Fred mijn andere halfbroer is eveneens niet meer in leven. Via stamboomonderzoek heb ik familiebanden met de familie Martius uit de Kinkerstraat echter niet kunnen vinden.
Wat wel grappig is: de schrijver van het stuk heet Ron Peeters met 2 x ee, en dat komt volgens mij niet zo veel voor.
Hij schrijft dat het Martius-imperium is afgelopen, maar er is m.i. nooit echt sprake geweest van een imperium……
In de van Woustraat bestond vroeger een radio-tv-zaak (een hoekpand) met de naam Radio Peeters. Mijn moeder tenniste wel eens met de toenmalige eigenaar Wim Peeters en zijn echtgenot (Neeltje was haar voornaam?), die hadden volgens mij wel een klein imperium. Wellicht is de schrijver Ron Peeters er wel familie van. Ik heb op het stuk gereageerd, ,maar toen ik het had ingevuld stond er op mijn facebookpagina dat ik nu 2x gelinkt ben aan dit artikel, maar het antwoord van mij stond er ook de 2e keer niet bij (waarschijnlijk omdat je eerst moet inloggen via een andere server naar een andere pagina).

Filip Martius
,
9 okt 2011,17:01

Feestartikelenwinkel en Kantoorboekhandel Martius-een feest om er te lenen

Het zegt me in zoverre iets, dat ik de door Ron Peeters aangeduide winkel- als rasechte Amsterdammer- onder de naam Martius wel kende in de Kinkerstraat en dus ook de ijzerwarenwinkel aan de overkant. In het verre verleden heb ik de boekhandel/feestwinkeleigenaar wel eens gebeld om te vragen of het familie was, maar daar werd heel afstandelijk op gereageerd. Wel is het zo, dat mijn vader oorspronkelijk getrouwd is geweest met een vrouw uit Oud West en/of hebben miin halfbroers misschien nog wel elders kinderen gehad (ik weet tot nu toe alleen van het bestaan van de op 12 jarige overleden jonge judoka Ron Martius, een zoon van mijn overleden halfbroer Gerard. Fred mijn andere halfbroer is eveneens niet meer in leven. Via stamboomonderzoek heb ik familiebanden met de familie Martius uit de Kinkerstraat echter niet kunnen vinden.

Wat wel grappig is: de schrijver van het stuk heet Ron Peeters met 2 x ee, en dat komt volgens mij niet zo veel voor.

Hij schrijft dat het Martius-imperium is afgelopen, maar er is m.i. nooit echt sprake geweest van een imperium……

In de van Woustraat bestond vroeger een radio-tv-zaak (een hoekpand) met de naam Radio Peeters. Mijn moeder tenniste wel eens met de toenmalige eigenaar Wim Peeters en zijn echtgenot (Neeltje was haar voornaam?), die hadden volgens mij wel een klein imperium. Wellicht is de schrijver Ron Peeters er wel familie van. Ik heb op het stuk gereageerd, ,maar toen ik het had ingevuld stond er op mijn facebookpagina dat ik nu 2x gelinkt ben aan dit artikel, maar het antwoord van mij stond er ook de 2e keer niet bij (waarschijnlijk omdat je eerst moet inloggen via een andere server naar een andere pagin

Filip Martius
,
9 okt 2011,16:53
Reacties (7)